Begrijpt u vrouwen? Ik niet!

Ik ben zelf een vrouw en toch begrijp ik hen niet. Hm, een interessant geval voor een psychiater zou je denken. En misschien moeten juist de psychiaters, psychologen en de sociologen zich buigen over het fenomeen ‘vrouw’.

Een vrouw is een vreemd wezen. We hebben ongelofelijke krachten en vermogens. We kunnen leven scheppen, maar ons eigen leven laten we bepalen door omgevingsfactoren. Misschien hebben sommige van mijn (mannelijke) collega’s gelijk. Die beweren dat de vrouw biologisch niet in staat is om de hoogste posities in onze maatschappij te bemachtigen. Als u kijkt naar onze topvrouwen – hoeveel echte vrouwen ziet u?

In de prehistorie bestonden ooit matriarchaten waar de mensen de Grote Godin dienden, die leven kon scheppen en ook weer vernietigen. Aan de vrouwen werd wijsheid toegeschreven en bekwaamheid om leiding te geven aan de gemeenschap. Dat was een harmonieuze samenleving, waar iedereen zijn steentje bijdroeg, samenwerkte en waar conflicten met behulp van wijsheid en niet door brute kracht werden opgelost.

Diezelfde levenswijze werd ook de ondergang van het matriarchaat. Voor andere volkeren die deze structuur niet (meer) kenden was deze vredelievende, niet oorlogvoerende samenleving een makkelijke prooi. De Grote Godin werd van haar voetstuk geworpen, er werd een patriarchale god ingevoerd. De vrouw had zich maar te schikken naar de wetten en levenswijze van de man. De vrouwen werden niet alleen verkracht maar, wat nog erger is, ook nog ontkracht.

Sindsdien probeert de vrouw met de man te wedijveren, als de heersende cultuur haar dat überhaupt toestaat. Ze probeert steeds te bewijzen dat ze net zo goed is als de man. Ze bootst de mannelijke eigenschappen na, doet haar best om haar vrouwelijkheid en haar seksualiteit te verbergen en te ontkennen.

Maar een vrouw probeert niet alleen met een man te wedijveren, ook andere vrouwen moeten het ontgelden. Een vrouw die de top bereikt kijkt niet naar andere vrouwen met zachtheid en begrip, steekt geen hand uit om haar opvolgers te helpen. Nee, ze is juist strenger en harder dan een man kan zijn. Ze ontziet haar ‘zuster’ niet, maar legt nog grotere obstakels voor haar neer. Want de maatschappij is hard en we hebben sterke vrouwen nodig. Maar is die maatschappij echt zo hard?

In de mannenmaatschappij bestaat het gemoedelijke ‘old boys’ netwerk. Clubs voor mannen, waar zij onder elkaar zijn en waar op carrière beluste jongemannen duidelijk wordt gemaakt hoe zij de weg naar de top wat makkelijker kunnen doorlopen.

Vrouwen hebben dit soort clubs niet. Waarom niet? Waarom willen we elkaar niet helpen? Wanneer zullen we in staat zijn om De Vrouw weer in haar eer te herstellen. En daar bedoel ik niet alleen haar intelligentie en competenties mee (dat zijn mannelijke termen), maar vooral haar wijsheid, haar vrouwelijke- en haar seksuele kracht.

Wanner mag een vrouw weer een vrouw zijn zonder dat ze dat als obstakel ziet of zich daarvoor schaamt?